مروری بر آثار استاد «حسین علیزاده» به بهانه کسب عنوان برترین موسیقیدان آسیا

آخرین اخبار مقالات

مروری بر آثار استاد «حسین علیزاده» به بهانه کسب عنوان برترین موسیقیدان آسیا از سوی بنیاد مرکز جهانی موسیقی کره جنوبی

شب موسیقی / «صبح نو» در یادداشتی در خصوص استاد حسین علیزاده نوشت: کمتر کسی را می‌توانید پیدا کنید که با موسیقی سنتی ما آشنا باشد و اثری از استاد حسین علیزاده نشنیده باشد. موسیقی‌های ماندگاری که در سه دهه اخیر ساخته و به شکل‌های مختلف پخش شده، همگی طرفداران خاص خود را دارد. شاید اولین و ماناترین اثر علیزاده، قطعه «نی نوا» باشد. قطعه‌ای که در ماه محرم و مناسبت‌های آیینی بارها و بارها از صدا و سیما پخش شده است.
بیشترین تعداد دریافت سیمرغ بلورین بخش موسیقی از جشنواره فجر با چهار فیلم، سه بار نامزد جایزه گرمی برای آلبوم‌های فریاد، بی تو به سر نمی‌شود و به تماشای آب‌های سپید در بخش «بهترین آلبوم سنتی جهان» و این آخری یعنی جایزه برترین موسیقی‌دان آسیا از جمله افتخارات این استاد موسیقی ایران است.
خلق آثار ارزشمند موسیقیایی و توانمندی بالای استاد علیزاده در ایجاد ارتباط جهانی از طریق موسیقی از دلایل انتخاب او به عنوان موسیقیدان برتر این دوره توسط بنیاد مرکز جهانی موسیقی کره جنوبی عنوان شده است.
بنیاد مرکز جهانی موسیقی کره جنوبی هر دو سال یک بار از میان موسیقیدانان برگزیده کشورهای آسیایی به انتخاب برترین‌های موسیقی اقدام می‌کند.
پیش‌تر و در سال ۲۰۱۵، جایزه نخست این بنیاد به «یویوما» موسیقیدان بزرگ ژاپنی تعلق گرفته بود.
علیزاده آثاری چون دلشدگان (۱۳۷۰) گبه (۱۳۷۴) زشت و زیبا (۱۳۷۷) زمانی برای مستی اسب‌ها (۱۳۷۸) لاک‌پشت‌ها هم پرواز می‌کنند (۱۳۸۶) آواز گنجشک‌ها (۱۳۸۷) و ملکه (۱۳۹۰) را ساخته است. او همچنین با کسب چهار سیمرغ بلورین برای فیلم‌های گبه، زشت و زیبا، آواز گنجشک‌ها و ملکه، مشترکا به همراه مجید انتظامی برنده بیشترین سیمرغ بلورین در بخش بهترین موسیقی متن از جشنواره فیلم فجر است.
دریافت جایزه بهترین موسیقی متن برای فیلم آسمان زرد کم عمق در جشن انجمن منتقدان سینمای ایران در سال ۱۳۹۲٫
وی در هفتم آذر ۱۳۹۳، در نامه‌ای، بدون ذکر دلیل روشن، از دریافت «نشان شوالیه هنر و ادب فرانسه» اعلام انصراف کرد و نوشت که «خود را بی‌نیاز از دریافت هر نشانی» می‌داند. علیزاده در عین حال گفته است که «هدیه ملت بافرهنگ فرانسه» را «ارج می‌نهیم».
او در نامه خود گفت: «اگر سفیر سیاسی و فرهنگی کشور فرانسه هدیه ملت بافرهنگ فرانسه را به سینه هنرمندان بزرگ ما نصب می‌کند، آن را ارج می‌نهیم و ما نیز ستایش می‌کنیم ستارگان پرافتخار تاریخ خود را.» علیزاده با این حال با لحنی انتقادآمیز اضافه کرد که «شاید اگر در دیار ما توجه و درک از هنر والای موسیقی نزد مسوولان می‌بود، یک هدیه و عنوان غیرخودی این همه انعکاس نداشت. وقتی در فضای هنری نور کافی نباشد، چراغی کوچک خورشید می‌شود».

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code